Άσκηση με Αντιστάσεις έναντι Αεροβικής Άσκησης: Οξείες επιδράσεις στο γλυκαιμικό προφίλ του Διαβήτη Τύπου 1

Jane E.Yardley^1,2, Glen P. Kenny1^,2, Bruce A. Perkins³, Michael C. Riddell⁴, Nadia Balaa¹, Janine Malcolm^5,6, Pierre Boulay⁷, Farah Khandwala⁸, Ronald J. Sigal^6,8,9

1. Human and Environmental Physiology Research Unit, University of Ottawa, Ottawa, Ontario, Canada;
2. Institute of Population Health, University of Ottawa, Ottawa, Ontario, Canada;
3. University Health Network, Toronto General Hospital, Toronto, Ontario, Canada;
4. School of Kinesiology and Health Science, York University, Toronto, Ontario, Canada;
5. Faculty of Medicine, University of Ottawa,Ottawa, Ontario, Canada;
6. Ottawa Hospital Research Institute, Ottawa, Ontario, Canada;
7. Champlain Diabetes Regional Coordination Centre, Ottawa, Ontario, Canada;
8. Alberta Health Services, Calgary, Alberta, Canada;
9. Departments of Medicine, Cardiac Sciences, and Community Health Sciences, Faculties of Medicine and Kinesiology, University of Calgary, Calgary, Alberta, Canada.

ΣΚΟΠΟΣ

Μελέτες σε άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου Ι, έχουν δείξει ότι η άσκηση με αντιστάσεις (άρση βαρών) μειώνει την HbA1c. Στην παρούσα μελέτη, εξετάστηκαν οι οξείες επιδράσεις της άσκησης με αντιστάσεις στο γλυκαιμικό προφίλ, τόσο κατά τη διάρκεια της άσκησης, όσο στη διάρκεια του 24ωρου σε σύγκριση με την αεροβική άσκηση και την πλήρη απουσία άσκησης.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ

Δώδεκα σωματικά δραστήρια άτομα με διαβήτη τύπου 1 (HbA1c 7,1 ± 1,0%) έκαναν 45 λεπτά άσκηση με αντιστάσεις (τρία σετ των επτά ασκήσεων με ανώτατο όριο επαναλήψεων τις 8), 45 λεπτά αερόβια άσκηση (τρέξιμο στο 60% της VO2max) και κάποιες άλλες ημέρες δεν έκαναν καθόλου γυμναστική. Η γλυκόζη πλάσματος μετρήθηκε κατά τη διάρκεια της άσκησης και για 60 λεπτά μετά τη γυμναστική. Η διάμεση γλυκόζη μετρήθηκε με συνεχή παρακολούθηση της γλυκόζης 24 ώρες πριν, κατά τη διάρκεια και 24 ώρες μετά την άσκηση.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Διαπιστώθηκαν αλληλεπιδράσεις θεραπείας-χρόνου (Ρ < 0,001) αναφορικά με τις αλλαγές στη γλυκόζη πλάσματος κατά τη διάρκεια της άσκησης και μετά από αυτή. Η γλυκόζη πλάσματος μειώθηκε από 8,4 ± 2,7 σε 6,8 ± 2,3 mmol/L (P = 0,008) κατά τη διάρκεια της άσκησης με αντιστάσεις και από 9,2 ± 3,4 σε 5,8 ± 2,0 mmol/L (P = 0,001) κατά τη διάρκεια της αερόβιας γυμναστικής. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της συνεδρίας ελέγχου που δεν περιλάμβανε άσκηση. Κατά τη διάρκεια της αποθεραπείας, τα επίπεδα γλυκόζης δεν μεταβλήθηκαν σημαντικά μετά τη γυμναστική με αντιστάσεις , αλλά αυξήθηκαν κατά 2,2 ± 0,6 mmol/L (Ρ = 0,023) μετά από αερόβια γυμναστική. Η μέση διάμεση γλυκόζη από 4,5 έως 6,0 ώρες μετά την άσκηση ήταν σημαντικά χαμηλότερη μετά την άσκηση με αντιστάσεις, έναντι της αερόβιας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η άσκηση με αντιστάσεις προκαλεί μικρότερη αρχική πτώση γλυκόζης αίματος κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας, αλλά σχετίζεται με πιο παρατεταμένη μείωση της γλυκαιμίας μετά την άσκηση συγκριτικά με την αερόβια. Αυτό μπορεί να είναι η αιτία για τις μειώσεις HbA1c που έχουν διαπιστωθεί σε μελέτες με άσκηση αντιστάσεων, αλλά όχι για την αερόβια στο διαβήτη τύπου 1.

Download Full Article

Πρόγνωση Ασθενών με Διαβητικό Πόδι: Ακρωτηριασμοί και Δεκαετής Επιβίωση

Stephan Morbach¹, Heike Furchert¹, Ute Groblinghoff¹, Heribert Hoffmeier¹, Kerstin Kersten¹, Gerd-Thomas Klauke², Ulrike Klemp², Thomas Roden³, Andrea Icks⁴, Burkhard Haastert⁵, Gerhard Rumenapf⁶, Zulfiquarali G. Abbas^7,8, Manish Bharara⁹, David G Armstrong⁹

Η Κατάθλιψη ως Προγνωστικός Παράγοντας Επαναπρόσληψης Βάρους σε Πρόγραμμα Πρόληψης για το Σακχαρώδη Διαβήτη

David W. Price^1,2, Yong Ma³, Richard R. Rubin^4,5, Leigh Perreualt⁶, George A. Bray⁷, David Marrero⁸, William C. Knowler⁹, Elizabeth Barrett-Connor¹⁰, D. Yvette La Coursiere¹¹

Συστηματική Ανασκόπηση και Μετα-ανάλυση της Συσχέτισης μεταξύ Κατάθλιψης και Αντίστασης στην Ινσουλίνη

Carol Kan¹, Naomi Silva¹, Sherita Hill Goldern^2,3, Ulla Rajala⁴, Markuu Timonen⁴, Daniel Stahl⁵, Khalida Ismail¹